در مــنی و ایـن هــمـه ز مـن جــدا
بــا مــنی و دیــده ات به سوی غیر
بــهـر مــن نــمانــده راهِ گــفـتگـــو
تـو نــشسته ، گـرم گـفتگوی غیر
غرقِ غــم ، دلـم به سـینه می تپد
بـا تــو بـی قرار و بـی تـو بی قــرار
وای ، از آن دمی که بی خبر ز مـن
بــرکشی تـو رخت خـود از این دیار
سـایه ی تو ام بــه هــر کجا روی
ســر نــهاده ام بــه زیــر پـای تــو
چون تو ، در جهان نجسته ام هنوز
تـا کــه بــرگــزیـنـمش بــه جای تــو
شـادی و غــم مــنی ، به حــیــرتـم
خــواهــم از تــو ، در تــو آورم پنــاه
موج وحشی ام که بی خبر ز خویش
گــشته ام اسیــر جــذبه های مــاه
گــفتی از تــو بــگسلم ، دریــغ و درد
رشــته ی وفا مگر گسستنی ست ؟
بــگـسلم ز خویـش و از تـو نـگسلم
عهدِ عاشقان مگر شکستنی ست ؟
دیـدمت شبـی به خـواب و سرخوشم
وه ! مگــر بــه خـواب هــا بــبینمت …
غنچه نــیستی که مــستِ اشتیاق
خیــزم و ز شــاخه هــا بــچینـمـت …
شـعله مـی کشد به ظلمـتِ شبم
آتـــش ِ کــبـــودِ دیــدگــانِ تـــو …
ره مــبند ، بلکه ره بــرم به شــوق
در ســراچه ی غـــم ِ نــهانِ تــو …
” فروغ فرخزاد “
