یک عمر همیشه یک گوشه ایستادن و دوست داشتن ، مرد می خواهد.
یک عمر انقدر زیاد هست که حسابش از دستت در می رود ،‌ وگرنه دوست داشتن که هنر نیست ، مگر غیر از این است که گربه ها ، ماهی ها را دوست دارند … یا ببرها ، آهو را … دوست داشتن هنر نیست
مهم آن یک عمر است که تو هرگز نمی فهمی دقیقا” می شود چقدر … اینکه یک عمر بخواهی از دور کسی را دوست داشته باشی که قصد خوردنش را نداری ، و قصد داشتنش را و با هر اخلاق سگیش بسازی چون دوستش داری ، چون عمرت را گذاشتی برای بودنش …

من بیست ساله ام و یک عمر من ، فقط از عمر آدم هایی که عمر ندارند بیشتر است ، اما چه اهمیتی دارد که یک عمر من چند سال است ، مگر زندگی غیر از همین یک دانه عمریست که به پایش مو سفید می کنیم . مگر چند تای دیگر عمر داریم که یکیش را بگذارم به پای این ، یکیش را به پای آن ، یکیش را به پای بقیه.

نه ، من همین یک عمر را داشتم ، که دادمش برای هیچی ، که دادمش به یگ مشت سگ و گربه که خیس نشوند ، که دادمش به یک جوجه که برایم جیک جیک کند.
من یک عمر به امید یک جیک جیک خشک و خالی در قلبم را باز گذاشتم ، اما
تو یادت باشد که در روزهای بارانی چراغ خانه ات را خاموش کنی ، کلون در را بیندازی و عمرت را برداری و بروی زیر کرسی و به هیچ کس و ناکسی فکر نکنی ، یادت باشد که هیچ سگ و گربه ای تا به حال از زیر باران ماندن نمرده است . تو یادت باشد همه ی سگ و گربه های دنیا بی معرفتند .

- و سیزده هایی که هرگز به در نمی شوند …

اسم ها را نگاه می کردم … نکند کسی جا مانده باشد …‏

یکی یکی اسم ها را می زدم …‏

حالا که همه هستند شاید فلانی هم باشد …‏

فلانی را یادت هست ؟! فلان کوچه ، فلان خاطره …‏

بیا این یکی را ببین ، هیچ فرق نکرده ، همان است که بود …‏

یادش بخیر

یادش بخیر..‏

یادش بخیر …‏

… مرا که یادت هست

خاطره هایمان یادت هست ؟!!….‏

یادت هست ما چقدر باهم دوست بودیم و چقدر دوستت داشتم

یادت هست چقدر می خندیدیم

چقدر دوستم داشتی …‏

حالا که یادت هست ، خوشحال شدیم

دیگر در ادد لیست دوستانم هستی …‏

دیگر خیالم راحت شد که گم کرده ندارم …‏

بدرود تا ابد …‏

زندگی همین است دیگر …‏

خاطرات کهنه می شوند و خاطرات جدید می آیند … آدم ها می روند و آدم های جدید می آیند … ‏

من می روم … ‏

حرف ها تمام می شوند … ‏

اسم ها تمام می شوند …‏

و زنده‌گی هم.‏

برام عجیبه که چطوری این همه آدم تا ظهیرالدوله میان و مستقیم سمت آرامگاه فروغ میرن ، اونجا می ایستن ، با صدای بلند شعر های فروغ رو می خونن ، به یاد فروغ سیگار می کشن و گاهی هم یک سیگار برای فروغ روشن میکننو بالای سنگ مرمر سفید میذارنش و برای هیچ کدومشون مهم نیست پشت اون سنگ های بزرگ اطرافشون چه داستانی میتونه باشه …
درحالی که شیشه ی آرامگاه محمد تقی بهار ترک برداشته و یک شاخه رز خشکیده روش جامونده
یا درحالی که سالهاست کسی پاش رو در آرامگاه رهی نگذاشته ..
و یا یادش نیست ایراج میرزا ، شاهزداه ی شیرین سخن دور افتاده رو …
گاهی فکر میکنم اصلن کسی خبر داره که ابولحسن صبا هم اونجاست
کسی بیادش هست که روح الله خالقی بود که ای ایران رو ساخت؟!
و اصلن کسی آرامگاه لقمان الدوله رو پشت ارمگاه ملک الشعرای بهار با چشمای خودش دیده ؟!!

ظهیر الدوله پره از آدم های متفاوته ، کلی هنرمند و کلی نظامی دیگه که همه ی همه شون به اندازه ی فروغ ارزشمندند

فروغ تقریبا آخرین به خاک سپرده شده در ظهیرالدوله بوده و احتمالا” رسالتش هم زنده کردن اونجاست  ، حیف که تمام ارزشش رو در دود سیگارمون خلاصه می کنیم …
اینها تمام ظاهر ظهیرالدوله ست که توجه بهشون وظیفه ی هرکسیه که به ظهیرالدوله پا میذاره اما باطنش شاید کمی فرق بکنه …

اکثر سنگهای آرامگاه ظهیرالدوله داستان خفتگانش رو به همراه داره ، دلیل مرگ نوشته شده که واقعا تاریخ رو برای هرکسی زنده میکنه ، بیشترین عبارتی که روی سنگا به چشم میخوره  اینه :” در اثر سانحه ی اتومبیل “
نمیدونم شاید در سال هزار و سیصد و سی  و قبلتر کمتر کسی اتومبیل شخصی داشته که بخواد دچار سانحه ی اتومبیل هم بشه ، ولی واقعن اکثر سنگ ها این نوشته روشون دیده میشه … بعضی ها هم متفاوت ترند
مثلن اولین سانحه اتومبیل در ایران ، یا سانحه اتومبیل در امریکا و خیلی چیز های دیگه

ولی چیزی که  برام بیشتر از همه جذابیت داره سنگ قبر کوچک مربع شکلیه که روش فقط و فقط یک اسم نوشته شده  نه نشانی نه پیشه ای نه تاریخ ولادت و وفاتی ‌: صغرا پلونده
خارج از تمام قواعد تقریبا” در انتهای ارامگاه خوابیده و مرموز ترینشون هم همینه، البته یک خویشاوندی به فامیلی خودش داره که به این مرموزی نیست

این سنگ کوچیک مربعی بود که منو امروز به ظهیرالدوله کشوندو فکر میکنم همیشه توی دلم و ذهنم میمونه
کسی که احتمالن هیچ خویشاوند دیگه ای نداره که بهش سر بزنه …
که معلوم نیست چند ساله بوده …
چه شکلی بوده …
و چی شده که یک روزی که معلوم نیست کی ،  پاشو گذاشته توی ظهیرالدوله …
من  دوستش دارم هرکی که هست  و هرجوری که بوده …

روحشان شاد …

این راه را میبینی ؟! راه برگشت ندارد…
دور زدن ممنوع ست …
جاده یک طرفه ست….

ولی همیشه یک راه حلی هست اگر بخواهی  …
دست راست پشت صندلی شاگرد !!

چایت را بنوش تا هوا تاریک نشده…

پنجشنبه …

یک روز از پاییــــز…

هوای نیمه تاریک…

زمین خیس …

سکوت خواب آلود صبح …

کتاب تاریخ …

جدن از اینکه تا آخر عمر دلتنگ مدرسه می‌مونم ؛ غمگینم …

بلاخره یک روز تو را از من خواهند گرفت …

همان هایی که هر روز و هر لحظه دقیقن جلوی چشمانم قدم میزنند …

چپ.

…راست

چپ.

راست ...

بلاخره یک روز وقتش میرسد …

درست همانگونه که تصور می کردم …

همانطور که ساعت ها ساعت ها و روز ها …

لحظه به لحظه نقشه اش را می کشیدم …

بلاخره یک روز تمام می شویم … به دست ما !!!

مثل همه ی امشب ها …

و فراموش می شویم …

تا وقتی که کسی بیاید …

کسی که خاطراتمان را زنده کند …

کسی که از آرامش دستانش خنجر ببارد …

و فروبیاید در رگ هایمان …

و ما در آغوشش بگیرم، با همه ی آن خنجر ها…

آنوقت از آغوشمان خون میچکد…

و از خونمان افسوس…

و از افسوسمان انسان …

و می شود همان هایی که هر روز و هر لحظه دقیقن جلوی چشمانش قدم میزنند …

چپ.

…راست

چپ.

راست ...

خـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ ….

قلب من از صــــدای تو ، چه عاشقانه کوک شد

تمام پرسه های من ،‌ کنار ِ تو ، سلوک شد

…

هميشه فکر ميکنم مردم دارند اشتباه مي کنند ، مخصوصا وقتي که ديدم اکثر قريب به اتفاقشان اعتقاد دارند که پشت سکوت هرکسي غم بيشتريست تا پشت صدايش…

ولي نه ، من اينطور نبودم … وقتي که مي نشستم اينجا و از بغضي که فرو ميدادم ، چشمانم قرمز ميشد و بعضا” هم اشک آلود،  ميدانستم چيزي هست که مرا بيشتر از اينها مي رنجاند

مي دانستم اگر همان وقت يکي بيايد ، حرفي بزند يا نه قدم بردارد و در سکوت برود ، فراموشم مي شود که چرا نشسته بودم و داشتم تصميم مي گرفتم که اشک بريزم يا نه

میدانستم که چیز دیگری هست که اگر روزی اتفاق بیفتد این غم پیشش هیچ میشود …

مي داني ، کسي که شانه اش بلرزد ،  کسي که نگاهش را بدزدد ، کسي که تاب سنگيني غصه ي روي دوشش را نداشته باشد … تمام قلبش ميشود اشک و مي چکد روي دستانش

نه صورتش ، نه گونه اش ، نه لبانش ، درست روي دستانش …

مي فهمي چه مي گويم ؟!

و من هربار که قلبم مي چکيد روي دستانم مي فهميدم که هيچ فعلی به اندازه ی رفتن شانه هايم را خم نکرده است

قصه ي همان فلاني هايي که   “  مي آيند … مي مانند … عادت مي دهند و مي روند ”

همان هایی که رفتنشان برگشتن ندارد

حداقل برای کسی که دوستشان دارد …

بی اندازه …

هنوز پنجره باز است

تو از بلندي ِ ايوان به باغ مي نگری

درخت ها و چمن ها و شمعداني ها

***

تو نيستي که ببيني چگونه پيچيده ست

طنين ِ شعر ِ نگاه ِ تو در ترانه ي من

نسيم ِ روح ِ تو در باغ ِ بي جوانه ي من

***

تو نيستي که ببيني چگونه دور از تو

به روي هر چه درين خانه ست

غبار ِ سُربي اندوه ، بال گسترده

***

چراغ و آينه و ديوار ، بي تو غمگينند …

تو نیستی که ببینی …

چگونه عطر ِ تو در عمق ِ لحظه ها جاري ست…

بخش هایی از شعر ” تو نیستی … ” فریدون مشیری